Yalnız dünyam...

iyiyidim ben yalnız dünyamda. kendi kendime söyler kendi kendime cevap verirdim. kimseyi görmezdim. zaten görmeyede ihtiyacım yoktu. Müziklerim çalardı duvarlarımda, yankılnırdı yüzbin defa. koştururdum kocaman up uzun koridorlarında, kendi halimde. yankılar arasında çıkardım uçsuz bucaksız bahçesine. yukarda güneş bana bakardı. kocamandı.. sanki beni sonsuza kadar aydınlatmaya yetecek gibi. Herşey sonsuz bir düzen ve ahenk içindeydi. Hafiften eser rüzgar her seferinde kulaklarıma bir şeyler fısıldardı. içim ürperirdi her seferinde. o çukulata kokusu hiç eksik olmazdı mutfağından. ne güzel yemekler yapardım, kendi halimde..

Bir gün kötü sesler yankılandı koridorlarımda. Sesler şarkı gibi değildi. Koştum hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiren koridorlarımda ve çıktım dışarıya. Güneş yoktu. saklanmıştı. Yıkmışlardı duvarlarımı toplarıyla, tanklarıyla. ezmişlerdi çimlerimi, yemyeşil çimlerimi. Yıkmışlardı ağaçlarımı. Rüzgar buz gibi esiyordu. Dağıtmışlardı bir anda dünyamı, ne o çikolata kokan mutfağım, nede binlerce kez şarkıların yankılandığı koridorlarım kalmıştı. Yalnızdım artık. artık. tamamen yalnız. Artık bana ait bi dünya da kalmamıştı. Dünyama saldıran askerlerin arasından yavaşça, ite kaka çıkıyordum dünyamdan, ama nereye??