Bunalımsal çıkmazlardayım. Birgünüm diğerini tutmuyor. bu duygusal tutarsızlık neden bilemiyorum. Bir akşam çöküyorum, sabah doğuyorum, akşam tekrar ölüyorum fakat gündüz tekrar diriliyorum. Bu kısa hayatımı ki gerçekten ömrümün kısa olacağını düşünüyorum neden boşa harcayayımki, neden hep karmaşalar içerisinde boğulayımki. 25 yaşına geldim ama hala bi çocuk gibi hissediyorum kendimi. sorumlululardan uzak durup yalnız dünyamda kaybolmak istiyorum. sabah oluyor herşey değişiyor. ben istemeden de zaten yeterince sorumluluğum var.. yeterince boğuluyorken derin okyanuslarda neden bir çift el halen boğazımda.. böyle olmasını istemiyorum.. denizi izlemek istiyorum, içinde boğulmak değil.. genç olmama rağmen yıllanmış ellerime bakarak "bu eller beni hayata daha ne kadar bağlar" diye sormadan edemiyorum. Ağırlaşan gözlerimle ki hafiflediğini hiç görmedim, masamda duran ufak kaktüsüme bakarak "sen bile o küçücük gövdenle hayata bi şekilde adapte olmuşsun" diye içimden geçirip, gözlerimi tekrar ekrana çeviriyorum. Kendi yaşadıklarımı bile sanki 3. bir şahsın ağzından yazıyormuş gibi hissediyorum.. umarım bu günlerim en kötü günlerim olurki daha iyilerini görmek istiyorum..

arka planda Katatonia bana:

So I had a green light
I was lost in city lights
Not so far from a try
This is not our last goodbye

diyor.....

kulaklarım onda.. yarın geriye kalan hayatımın ilk günü olacak. bu bile güzel bir başlangıç olabilir...