Çocukluğum

Çocukluğumu özledim ben. hemde nasıl. o sorumsuz, benden kimsenin okula gidip gelmem dışında hiçbişey beklemediği yılları özledim. o mavi önlüğümü giyip boynuma taktığım beyaz yakayla okulun yolunu tutardık. çok yaramaz olduğum için yakalarım hergün kirlenirdi. Her akşam okul çıkışı, eve gittiğimde annemim bize hazırlayacağı 5 çaylarını düşünürdüm. Çay, börek, kısır allah ne verdiyse. 5 çaylarıyla beraber video kasete çektiğimiz terminatör 2 filmini izlerdik. Terminatör 2 filmi sadece 5 çaylarında değil, sabah okula gitmeden önce ki izleyebilmek için 2 saat erken kalkardık, akşam yemeğinde, gece yatmadan.. sar sar izle. çocuktuk işte. kimse de zaten sormazdı neden böyle yapıosunuz diye, çünkü kimse bizden fazlasını beklemezdi. playstation hayalleri kurardık kardeşimle.. babam çok oynayacağımızı düşünüp almazdı.bizde harçlık biriktirip almayı planlardık hep.. nasıl biriktireceksek artık :) O sınıf başkanlıkları, okul ödevleri, yaramazların tahtaya yazılması ve hoca girer girmez silinmesi :) hepimiz yaşamışızdır heralde.. Evimizin önüne gelen başka mahalle çocuklarıyla kavgalarımız, nede olsa orası bizimdi ya. başkası giremezdi.. Dut ağaçlarına çizdiğimiz kolarımız bacaklarımız :) tüysüz bacaklarımızı teşhir eden şortlarımız :) ve sayamayacağım daha birçok şey... çocuktum ve mutluydum.. daha da önemlisi huzurluydum. insanı huzurlu kılan, herşeye sahip olması değilmiş.. şuyum olsun daha bişey istemem... bu cümleler bana artık çok boş geliyor. huzurlu çocukluğumu geri istiyorum.... kimsenin benden bişey beklemediği yıllarıma geri gitmek istiyorum .....