Beyindeki hayaletler

2010-01-20T23:10:00.003+02:00

Bitmeyecek artık bu ızdırap, bunu bugün farkettim. Kalbim, kalbim, kalbim paramparça. Bu kalp o kadar ızdırap veriyorki, söküp atmak istiyorum. Ellerimden kan çekiliyor. "Bu ayrılık kalbimdeki en büyük yaradır artık". Renkleri göremiyorum, yağmuru da koklayamıyorum. Burası çok karanlık. "üşüyen ruhumu bırakma, bırakma ellerimi düşerim karanlığa". Ne dökülecek yaprak, ne süzülecek yaş kaldı artık. Vakit kapatma vaktidir bu bedeni sonsuza kadar. Yanıbaşımdaki yorgun melekler de terketti. Yaşam ışığı yok artık içimde. "when our brief light has set, the night is one long everlasting sleep"

2010-01-19T12:19:00.010+02:00

anlamı yok sözlerin, bilirsin, yalan... unutmak yalan... yine yapayalnız, yine yollardayım, kalbim paramparça.. el birliğiyle öldürdüler beni. Üzerime topraklarını kahkahalar içinde attılar. Bakmadılar gözlerime, görmediler kalbimi, karanlığımı, ellerimin soğukluğunu. ısınmayan ellerim artık bi ölününkinden farksız. kalbim artık hiçbişey için atmıyor. Burası karanlık. Ben karanlıktan korkarım. ışığım yok. ışığım kendi elleriyle kesti ışığını. Hakettin dedi. Böylesini bu kadarını haketmedim. ben düşünülen değilim, nefret edilen olmak isteiyorum. Bu kalbim atmıyor, atamıyor. bir çift el boğdu onu... içinden kanımı akıttı son damlasına kadar ve bir et paraçasıymış gibi fırlattı kendinden uzaklara.. Anlamicak kimse beni. İyileşmeye çalışıodum halbuki. Çukurdan çıkarmaya çalışan el biranda yarı yolda bırakmıştı ellerimi. Biri bırak demişti ne hali varsa görsün. Bu kadar mı basit, bu kadar mı alçaltıcı.. kimsenin umrunda o0lmayacak artık ölü bedenimden süzülen göz yaşlarının.. Yorgun artık bu beden, kaldıramıyor. Al beni tanrım yanına, al ki cehennemine dünyada ki cehennemden kurtar. Belki orda ellerim ısınır. burda kimse ısıtmadı. Bari sen ısıt allahım cehenneminde.

2009-12-26T19:37:00.003+02:00

Duyum

Mavi yaz akşamlarında, özgür gezeceğim,

Ayaklarımın altında nemli, serin kırlar;

Başakları devşirip otları ezeceğim,

Yıkayıp arıtacak çıplak başımı rüzgar.

Ne bir söz, ne düşünce, yalnız bitmeyen bir düş

Ve yüreğimde sevgi; sonsuz, umutlu,

Çekip gideceğim, Çingene gibi, başıboş

Doğada, -bir kadınla birlikte gibi mutlu..

2009-12-26T18:11:00.003+02:00

Catullus V

Let us live, my Lesbia, let us love,
and all the talk of the stern old men,
may it be worth a penny!
Suns may set, and suns may rise again:
but when our brief light has set,
night is one long everlasting sleep.
Give me a thousand kisses, then a hundred,
then another thousand, and then another hundred,
and, when we've counted up the many thousands,
let us confuse them so as not to know them all,
so that no enemy may cast an evil eye,
when he finds out that there were so many kisses.

Catullus VII

You ask how many of your kisses, Lesbia, are
enough for me and more than enough. As great as
is the number of the Libyan sand that lies on
silphium-bearing Cyrene, between the oracle of
sultry Jove and the sacred Tomb of old Battus; or
as many as are the stars, when night is silent,
that see the loves of men, to kiss you with so many
kisses, Lesbia, is enough and more than enough for
your mad Catullus; kisses, which neither curious
eyes shall count up nor an evil tongue bewitch.

2009-11-29T12:41:00.002+02:00

Bilemiyorum, anlamlandıramıyorum kafamdaki şeyleri. Tıka basa dolu olan zihnimde sanki hiçbişeyin anlamı yok, tamamen dolu ama bir o kadar da zihinsel boyutta bile anlamlandıramadığım düşüncelerle doluyum. Neden diye sorulduğunda, ben de bilmiyorum diyorum. Uykularımı kaçıran, iştahımı kapatan, hayattan zevk almamı engelleyen uçsuz bucaksız, yüklemi olmayan cümlelerle doluyum, adeta boğuluyorum içlerinde. Uzun uzun yazmak isterdim hepsini buraya ama yazamıyorum, kelimelere dökülmüyorlar, hepsi birer soyut düşünce silsilesi gibi zihnimin derinliklerinde beni meşgul ediyor.. Bilemiyorum, belkide bunların hepsinin sebebi hayatım boyunca verdiğim kararları şu anda aşırı derecede sorgulamamdan ileri geliyor olabilir. Pişmanlıklar mı yoksa beni bu kadar dolduran? yaşanmamışlıklar mı bilemiyorum. Ama şuna kesin olarak eminim ki, yaşayamadığım kendi hayatımı başkalarının yaşamasından dolayı bu haldeyim. Değişmeli, değişecek....

2009-11-23T23:45:00.005+02:00

Yine o aynı şarkı çalıyor, "it's been a long cold winter, without you" . Soğuk rüzgar yine aynı sertliği ve acımasızlığıyla yüzüme vuruyor. Boş ellerimi, kendimi korumak için yüzüme doğru götürüyorum, o yinede bi yolunu bulup yüzüme dokunuyor. Soğuk, tüylerim diken diken oluyor. Neredeyse gözümden akan yaşları dondurmaya bile yetecek kadar soğuk. Zorda olsa ilerliyorum o rüzgarın içinde, merkezine doğru.. Toz duman içinde, göremiyorum hiçbişeyi, elimi uzatıyorum ama hiçbişey yok, boşluk. Rüzgarla beraber hızla uçusan kum taneleri ellerimi yaralayacak kadar hızlı, dayanamıyorum artık daha fazla. Geri dönmekten başka bi çarem yok, bu fırtına asla dinmeyecek, ben yine boş varoluşumun içinde kaybolacam. Nefes almaya çalıştıkça içime giren rüzgar, beni içerden bile fethetmeyi başarıyor. Kurtulmam mümkün değil, dizlerimin üzerine çöküp, ellerimi yere yasladım. Gücüm kalmamıştı artık, göz yaşlarım yere düşmeden rüzgarla beraber kimbilir nereye uçuyordu. Bana ait olan bile bende durmak istemiyor, ruhum zaten bedenime ait değil, sadece acıyarak beni izliyor. Izdırap içindeki bu bedene bakıyor. "and it's hard to find, hard to find strenght now, but i tried" diyorum aynen A natural disaster'da ki gibi. ..and i fell so afraid.....

2009-11-10T12:38:00.001+02:00

Şu an istediğim karanlıkta sadece bu Tangoyu yapmak. Evet şu an istediğim Tam olarak bu. Kendimi özgür bırakıp sonsuzluğa dokunmak, ruhumun bedenimden ayrılmasını izleyip bana eşlik etmesini istiyorum. Dansım sadece bedenim ve ruhum arasında olmalı, çünkü onlar iki ayrı varlık. Birbiri içine hapsedilmiş iki ayrı varlık...

2009-11-03T22:30:00.003+02:00

Yıllanmış avuçlarıma bakıp, bomboş olduğunu görmek..... içimde bir sızı.. bitmeyen, bitmeyecek bi sızı. Ne yıprattı beni bu kadar. Hayat mı? Hayaletlerim mi? Artık eskisi gibi odamda uyuyamıyorum. Kendi odam dışında heryerde uyuyabiliyorum. Neler oluyor bana ... Çırpındıkça batıyorum. "Umut" güzel bir kelime ama benden uzaklaşmış sanki. bir daha döner mi bilmiyorum. Şu an hiçbişey bilmek yada bilmeye çalışmak istemiyorum.. Yalnız bırakın beni

2009-10-23T22:09:00.003+03:00

tekrar merhaba herkese,

aradan uzun zaman geçti buraya bişeyler yazmayalı. Şunu biliyorum ki yazmak için kesinlikle dolu olmam gerekiyor, yoksa buraya sırf yazmak için girdiğimde hiçbişey yazamadan çıkıyorum. Bugünlerde içimde büyük bir boşluk, olabildiğince uzanmış uzaklara, ucu bucağı yok, yetişemiyorum sonuna. Daldıkça derinleşiyor, derinleştikçe ben kayboluyorum. Özgürlüğü arıyorum bu sıralar o koca çıkmazlarımda. Sanırım bu sıralar özgürlüğü gitarımın tellerinde buldum. Onun tellerine dokunmak, ruhumun tellerine dokunmak gibi bu sıralar. her bir anlamlı nota, kalbimi sarmalayan paslı demir yığınlarını söküp atıyor. Her bir tele vuruşumda daha da özgürleşiyorum. Kanatlanıyorum. Tellere vuruşum hızlandıkça sanki kanat çırpışlarım hızlanıyor. Alıp götürüyor beni bu dünyadan, zincirlerimden koparıyor sanki. Uzun süredir böyle bir özgürlüğü tatmamıştım. Özgürlük nedir unutmuştum hatta. İnsanların hep aynı yöne gittiği bu dünyada ben farklı bi yöne gitmek istiyorum. Sırtımda gitarım, kaçmak istiyorum bu yozlaşmışlığın içinden. Önüme çıkana bi tokatta ben atmak istiyorum. Hatta yerde debelenirken bide tekme vurmak istiyorum. Ezip geçmek istiyorum bu insancıkları. Görmek istemiyorum onları yolumda.. Ben tellerime vururken, bir anda herşeyin toz olup havalanmasını istiyorum. Saf güzelliğin kalmasını istiyorum. Tüm o insancıklarla beraber yozlaşmışlığın, umursamazlığın, karanlığın kaybolup gitmesini istiyorum. Evet evet tam olarak bunu isiyorum.. Çok mu şey istiyorum acaba?

2009-06-30T20:08:00.004+03:00

Annesiyele bağı koparılmış halde oracıkta uzanan şu ufak çirkin varlık aslında dünyanın en tatlı varlığı. o bi annenin canı ciğeri, yüreği herşeyi. Oracıkta çırpınıp tutunacak bişeyler arayıp o anki durumundan, belki de yalnızlıktan kaynaklanan huzursuzluğunu kusuyor oraya.. O an orda onun elini tutup "ben burdayım, bana tutun" demek, onu birazda olsa sakinelştirior.. İnsanoğlu gibi hayata tutunma içgüdüsü olan başka bir varlık yok. O radyant ısıtıcının altında ısınmaya çalışırken ağzından burnundan gelen akıntıları temizlemek için kullandığım aspiratorun borusunu can havliyle burnundan çıkarmaya çalışan canlının başka ne gibi bi amacı olabilir. tamamiyle hayata tutunma refleksleri. biz istesekte istemesekte onlar doğuştan var.. o minik varlık burnuna ne soktuğumu nerden bilebilirki? ama tam erişkin bi insan gibi can havliyle boruya yapışıp çekiştirebiliyor. hergün bu tür şeylere tanıklık etmek, insan doğasına tanıklık etmek çok farklı bi duygu. onlar doğar doğmaz hayata tutunmak için programlanmışlar sanki.. bazen bi parmak. bazen sarılı olduğu örtü yada steteskopum.. çok dramatik değilmi? hele o sarılı oldukları yeşil örtüye yapışıp kendilerine doğru çekmeleri daha da güzel.. bunu yaptıkları zaman güvendeymiş gibi hemen sakinleşiyorlar.. birbirine tutunmaya çalışan ikizler daha da güzel.. yanyana yatan ikiz kardeşler birbirlerine temas edince kardeşinin bulduğu uzvuna yapışıyor.. evet.. bu güzel şeylere şahitlik etmenin mutluluğu ve güzelliği başka hiçbişeyde yok... insanoğlu garip varlık vesselam...

2009-06-28T15:31:00.002+03:00

"parabol dın dın ederr ve tanrılar yere düşer.. o nasıl güzel bir giriştir(: " dedi cherrymeichan♥ FF'ten. ne güzel der.. dinleyinde görün

2009-06-25T21:54:00.005+03:00

"Stay hungry, stay Foolish"

Bir çok kez duymuşsunuzdur belkide ilk kez duyacaksınız. Steve Jobs dünyanın en zengin adamlarından birisi. Apple markasını yaratan adam aynı zamanda da sahibi. İşte bu adam dünyanın en saygın üniversitelerinden biri olan Stanford Üniversitesi’nin mezuniyet töreninde olay bir konuşma yaptı 2005 yılında. Kariyer basamaklarını çıkacak arkadaşların ilham alması gereken bu konuşmanın videosu üstelikte Türkçe alt yazılı.

Steve Jobs - Aç Kal Budala Kal (Alt Yazili)
by morketing

2009-06-14T01:05:00.004+03:00

uçsuz bucaksız bir çölün ortasındayım. kızgın güneşin altında ve sert çöl fırtınasının içinde, yüzümü koruyan bez parçasıyla beraber çıplak kollarım ve ayaklarımda ilerliyorum. susuzluktan çatlayan dudaklarımı aralayamıyorum bile. kuruluktan birbirlerine yapışmışlar. ayak tabanım kzıgın kumların acısıyla bişey hissedemez hale gelmeye başladı. şu an istediğim tek şey bir yudum su. içimi serinletecek bir yudum su. fazla değil. neden basit şeyler sadece yer ve zaman farkıyla bu kadar anlamlı hale gelebiliyor. Bir yudum su. bardaktaki fazla suyu yere dökmek.. fark sedece yer ve zaman mı? herneyse....

2009-06-04T23:03:00.004+03:00

Çocukluğum

Çocukluğumu özledim ben. hemde nasıl. o sorumsuz, benden kimsenin okula gidip gelmem dışında hiçbişey beklemediği yılları özledim. o mavi önlüğümü giyip boynuma taktığım beyaz yakayla okulun yolunu tutardık. çok yaramaz olduğum için yakalarım hergün kirlenirdi. Her akşam okul çıkışı, eve gittiğimde annemim bize hazırlayacağı 5 çaylarını düşünürdüm. Çay, börek, kısır allah ne verdiyse. 5 çaylarıyla beraber video kasete çektiğimiz terminatör 2 filmini izlerdik. Terminatör 2 filmi sadece 5 çaylarında değil, sabah okula gitmeden önce ki izleyebilmek için 2 saat erken kalkardık, akşam yemeğinde, gece yatmadan.. sar sar izle. çocuktuk işte. kimse de zaten sormazdı neden böyle yapıosunuz diye, çünkü kimse bizden fazlasını beklemezdi. playstation hayalleri kurardık kardeşimle.. babam çok oynayacağımızı düşünüp almazdı.bizde harçlık biriktirip almayı planlardık hep.. nasıl biriktireceksek artık :) O sınıf başkanlıkları, okul ödevleri, yaramazların tahtaya yazılması ve hoca girer girmez silinmesi :) hepimiz yaşamışızdır heralde.. Evimizin önüne gelen başka mahalle çocuklarıyla kavgalarımız, nede olsa orası bizimdi ya. başkası giremezdi.. Dut ağaçlarına çizdiğimiz kolarımız bacaklarımız :) tüysüz bacaklarımızı teşhir eden şortlarımız :) ve sayamayacağım daha birçok şey... çocuktum ve mutluydum.. daha da önemlisi huzurluydum. insanı huzurlu kılan, herşeye sahip olması değilmiş.. şuyum olsun daha bişey istemem... bu cümleler bana artık çok boş geliyor. huzurlu çocukluğumu geri istiyorum.... kimsenin benden bişey beklemediği yıllarıma geri gitmek istiyorum .....

2009-05-30T18:37:00.004+03:00

Bugün ruhumdaki sıkkınlığın sebebini bulamadım. Nöbete başladığımdan beri üzerimde bi ağırlık ve sıkıntı var. İnşallah hastalardan birine patlamam. Bazen insanın tahammül sınırlarını zorlayacak davranışlarda bulunuyorlar çünkü.. Bu yazıyı öncelikle cebimden çıkardığım not defterine yazmaya başladım. Nöbetteyim ve yazabileceğim tek yer o, şu an. Öğle arası güneşinnimetlerinden faydalanmak için dışarı çıktım. Üzerimde ince ve hafif olan nöbet elbiselerim var. Hafiften esen rüzgar boynumdan ve kollarımdan girip, güneşin ısıttığı bedenimi serinletiyor. Beni ısıtan güneş ve kollarıyla saran rüzgar, muhteşem bir kombinasyon. Anne ve baba gibi tıpkı. Üzerimde muhteşem bir dinginlik hissi uyandırıyor. hafiften kısık gözlerimle sanki zamandan ve mekandan soyutlanıyorum. Etrafımdan geçen insanları hissetmiyorum. sesleri kulağıma gelmiyor. gelsede giremiyor...şu an hissettiğim hafifliği tarif edemem sizlere... istediğim şey aslında bu. hafiflik ve bir parça huzur. başka ne isteyebilirmki. bu nöbetten çıktıktan sonra yaklaşık bir haftalık bir boşluğum varç ne yapsam diye düşünüyorum. bi yerlere gidesim var. gidipte dönmeyesim var. Dağlara ormanlara gidesim var. orda sonsuz huzur bulabilirim. Isıtan güneşimi, beni sarmalayan rüzgarı ve sessizliği, hepsini orda bulabilirim.

Nöbetimin bitmesine yaklaşık 18 saat var. evet daha çok var. çabucak bitsede gitsem evime.. nöbetin tek korktuğum yanı gecenin sessizliği. Beni korkutan tek şey. sanki biranda çok şeyler olacakmış gibi geliyor. Tüm felaketler sanki gece vakti ortaya çıkıyor.. gündüz güneşin korumacılığında olan insanlık, gece sanki tm kötülüklere açık hale geliyor. Geceleri uyumakta güçlük çeken ben, gündüz olunca gece hiç olmamış gibi gelio bana..

Hadi bakalım, sorunsuz bir nöbet umuduyla cümlelerimi sonladırıyorum.. hadi kalın sağlıcakla....

2009-05-28T21:28:00.002+03:00

Bunalımsal çıkmazlardayım. Birgünüm diğerini tutmuyor. bu duygusal tutarsızlık neden bilemiyorum. Bir akşam çöküyorum, sabah doğuyorum, akşam tekrar ölüyorum fakat gündüz tekrar diriliyorum. Bu kısa hayatımı ki gerçekten ömrümün kısa olacağını düşünüyorum neden boşa harcayayımki, neden hep karmaşalar içerisinde boğulayımki. 25 yaşına geldim ama hala bi çocuk gibi hissediyorum kendimi. sorumlululardan uzak durup yalnız dünyamda kaybolmak istiyorum. sabah oluyor herşey değişiyor. ben istemeden de zaten yeterince sorumluluğum var.. yeterince boğuluyorken derin okyanuslarda neden bir çift el halen boğazımda.. böyle olmasını istemiyorum.. denizi izlemek istiyorum, içinde boğulmak değil.. genç olmama rağmen yıllanmış ellerime bakarak "bu eller beni hayata daha ne kadar bağlar" diye sormadan edemiyorum. Ağırlaşan gözlerimle ki hafiflediğini hiç görmedim, masamda duran ufak kaktüsüme bakarak "sen bile o küçücük gövdenle hayata bi şekilde adapte olmuşsun" diye içimden geçirip, gözlerimi tekrar ekrana çeviriyorum. Kendi yaşadıklarımı bile sanki 3. bir şahsın ağzından yazıyormuş gibi hissediyorum.. umarım bu günlerim en kötü günlerim olurki daha iyilerini görmek istiyorum..

arka planda Katatonia bana:

So I had a green light
I was lost in city lights
Not so far from a try
This is not our last goodbye

diyor.....

kulaklarım onda.. yarın geriye kalan hayatımın ilk günü olacak. bu bile güzel bir başlangıç olabilir...

2009-05-25T22:21:00.003+03:00

dokunamaycak kadar uzakta olmak.. bunu herseferinde tekrardan, çok daha büyük bir arzuyla istemek ama dokunamamak. insanı yıpratacak derece arzulamak ama elinden bişey gelmemek. öyle bir zaman dilimi ki, kavuşmak o kadar kolay ama mümkün değil. hangi devirde yaşıoruz diye kendime sormaktan yoruldum.. ellerimi uzatıorum bu karanlığın içinden, aydınlığa doğru ama kimse tutmak için elini uzatmıyor.. niçin hep böyle yalnız kalmak zorundayım. herzaman güç bulduğum yalnızlık bu sefer neden bana bu kadar düşman :(

Gerçek Yıldızlar

2009-05-07T21:06:00.001+03:00

işte intelin "Intel Star" -- Sponsors of Tomorrow TV reklamı. çok hoşuma gitti paylaşmak istedim :)

2009-04-30T16:42:00.003+03:00

Rüyalar

2 gündür uyurken çok garip rüyalar görüyorum. Dün gece uyurken gördüğümle başlamak istiyorum. Rüyadayken her ne kadar çok uzunmuş gibi gelsede kaleme dökünce çok uzun olmadılarını farkedio insan. rüyalarla gerçek yaşamdaki zaman dilimi çok farklı. Saniyeler süren rüyalar, rüyadayken sanki saatler geçmiş hissi uyandırabiliyor. herneyse rüyaya dönelim. Tamamını hatırlayamadığım için bölük pörçük anlatacam. Rüyam bir gemide geçio. gece yolculuğu, her taraf kirli gri renkte, bir kamarada oturuyorum. şiddetli bir fırtına var. yanımda insanlar oturuyor ama bilmediğim insanlar. Geminin içinde gezinmeye başlıorum. -hayatımda hiç gemi yolculuğu yapmamış olsamda (izmirdeki vapur hariç) gemi yolculukları her zaman hoşuma gitmiştir-. bundan sora hatırladığım kısım ise kendimi bir binanın çatısında bulmam. Ama dışardaki ortam geminin bulunduğu ortamla aynı :). yanımda 3-4 kişi daha var. herbirimiz çatının korkuluklarının birinin üstüne çıkmışız, yüzümüz dışarıya dönük. arkamızdan bir ses bizimle konuşıyor. dönüp bakıorum ama kimse yok orda. bize kollarımızı kaldırıp kuş gibi çırpmamızı istiyor. dediğinin yapıoruz. ama bir bakıorum ki oda ne. kollarımın arkasında beyaz melek kanatları gibi kanatlar var.kollarımı çırptıkça melek gibi uçmaya başladım. birden kendimi denizin üstünde süzülürken buldum. rüyada da olsa insanın kendisinin uçması çok güzel bir his verior. bu rüyayla ilgili hatırladığım şeyler bu kadar. diğer ilginç rüyam ise şöle. onuda bugün öğleden sora kestirmek için uzandığım kanepede uyuyakalınca gördüm. onunda çok kısa bir kısmını hatırlıorum ama anlatmak ta istiyorum. zaten önemli kısmıda anlatacağım kısım. Olay şehir merkezinden geçen etrafı tahta korkuluklarla çevrilmiş bir nehir kenarında geçiyor. hava sonbahar gibi. etrafta gri yapraklar var. birileri az önce konuştuğum siyah giysili bir adamı ben yanından hemen ayrıldıktan sonra gelip bıçaklayıp öldürüyor. Ben hemen koşa koşa adamın yanına gidiyorum. Derken siyah bir jip yanaşıyor yanıma ve benden ondan uzak durmamı istiyorlar. kenara çekiliyorum korkuylan. aynı ölen o adam gibi siyah giyinimli 4-5 adam yanaşıyor ölen adamın yanına, aralarında birşeyler konuşuyorlar. o esnada yerdeki adamı göremiyorum. kapatmışlar etrafını. Birden bire ölen adam hiçbişey olmaış gibi yerden doğruluyor. üzerinde ki bıçak izleri dahi gitmiş. Sonrada dönüp yanındaki adama "ölü kuyumuzu burda oluşturalım mı?" diye soruyor. yanındaki "evet, uygun bir yer diyor" derken yerde 3-4 metre çapında bir kum çukuru oluşuyor. ve içindeki kumlar dönmeye başlıyor. birden etrafta biraz uzağımızda bizi birşeylerin çevrelediğini görüyorum. gördüğüm şeyler insana benziyor ama tam olarak insan değiller. derileri, kahverengi, beyaz karışımı bir renk, saçları yok ve normalden biraz kısalar. farkettiğim şey onların canlı değil ölü insanların ruhu olduğuydu. etrafımızı sarmışlar ama yüzlerceler. Derken bir kaçı hafiften yaklaşmaya başlıyor. siyah giyinimli adamlar beni yanlarına çağırıp izlmememi istiyorlar. uzaktan yaklaşan ruhlar birer birer o kumdan çukurun içine girmeye başlıyorlar. girmeye başladıktan sora dönerek haykırışlar içinde ortadan kayboluyorlar. ben de merakla siyah giyinimli adamlara bunun ne olduğunu soruyorum. adamlardan biri de bana "boşver, onların acısı onlara yeter" diyor. evet rüyayla ilgili hatırladıklarım bu kadar. ilginç geldi paylaşmak istedim...

2009-04-27T17:30:00.003+03:00

Her zamanki gibi bugün yine yalnız uyandım. odam loş karanlık. penceresi havalandırma boşluğuna bakıor.. sadece ordan süzülen bikaç ışık hüzmesi ve odamı loş bi şekilde aydınlatan masalambamın ışığı var. Karanlıkta uyuyamıorum. masa lambam olmasa nasıl uyurum bilmiorum. elektrikler olmadığında yatağa girmek için elektriklerin gelmesini bekliorum. 2 gündür devam eden hastalığımın vermiş olduğu halsizlik, isteksizlik ve kas ağrılarıyla beraber yatağımdan doğruldum. her zaman yaptığım gibi daha elimi yüzümü bile yıkamadan bilgisayarımın kapağını kaldırıp maillere göz atarım. önemsiz olanları silip önemli olanları dataylı bi şekilde okumak için "okunmadı olarak işaretle" düğmesine basıp bilgisayarımın kapağını kapatırım. odamdan çıktım. çok halsiz ve bitkindim. gözlüklerimi takmadan gezdiğim zamanlar sanki hayal dünyasındaymışım gibi hissederim. Herşye flu, sadece bulanık şekiller. netlik yok. öncelikle banyonun yolunu tuttum. ellerimi lavabonun kenarlarına koyup, bu genç yaşta yıllanmış yüz ifademe baktım bi 10 saniye. soğuk sudan hiç hoşlanmam. yazın bile. yıkanacağım su çok sıcak olmalı. yazın bile buhar çıkarmalı. duşluğu açtım. suyun ısınmasını beklerken havlumu şampuanımı hazırladım. Buhar çıkararak akan suyu altına girdim. Sıcak sıcak akan suyun vücudumdan aşağı süzülmesini bekledim. öylece 2 dk hareketsiz bekledim suyun altında. bugün canım çok sıkkın. hastalıkmıydı acaba beni bu kadar rahatsız eden, yoksa sadece içimdeki duyguların ortaya çıkmasını mı kolaylaştırmıştı bilmiorum. Kurulanıp banyodan çıktım. Elbiselerimin her zaman güzel kokmasını isterim, o yüzden yıkanan elbiselerimin üstüne genelde johnsons kolonya dökerim. güzel kokan elbiseleri giyerken çok mutlu olurum. kazağımı üstüme geçirirken aldığım koku çok hoşuma gitti. Gözlüklerimi takıp gerçek dünyaya döndüm. herşey daha netti. sanki sağ beynim gitti uyuyan sol beynim uyandı. Gerçeklik, uzaysal konum, yer ve zaman oryantasyonu... herşey yerine oturmuştu. Çeşke istediğimiz zaman algısal yeteneklermizi değiştirebilsek. Çeşke istediğim zaman sağ, istediğim zaman sol beyin yarı kürelerimin algılarını açıp kapayabilsem.. eminim çok farklı tecrübeler yaşardım. Arka planda açtığım Anathema'dan "violence" şarkısı eşliğinde mutfağa yöneldim. Çay içmem lazım.ısıtıcının içine biraz su doldurup kaynaması için düğmesine bastım. o esnada dolaptan bi yumurta alıp pişmesi için cezvenin içine koydum. unutmamalıydım. yumurta suyu kaynadıktan sonra 4dk daha kısık ateşte pişmeliydi. tam olarak yumurtayı böyle seviyordum. Dolaptan diğer kahvaltılıkları da çıkarıp masaya koydum. pişen yumurtayı alıp, bergamut aromalı çayım eşliğinde kahvaltımı yaptım. Kahvaltı en sevdiğim öğündür, o yüzden kahvaltılarımı bi seramoni gibi yaşamayı çok severim. Kahvaltımı yapıp tekrar banyoya yöneldim, diş fırçalama mevzusunun ardından bir fincan daha çay alıp odama çekildim. Tekrar bilgisayarımle selamlaşıp maillerime kaldığım yerden devam ettim. kim twitter da izlemeye almış, kim bilmem ne sormuş... çayımı yudumlarken aklıma "knowing" filmi geldi. işlerimi bitirip onu izlemeye karar verdim. Çayımın soğuduğunu farkettim ve yeni bir çay almak için tekrar mutfağa gittim. sıcak çayla breber knowing filmini izlemeye başladım. Güzel filmdi. Ama nedense içimdeki garip yalnızlık hissi sürekli beni rahatsız ediyordu... odamdan çıktım. mutfağın penceresinden dışarıyı izlemeye başladım. güneşli bir hava.. insanlar dışarda, kimi geziyor kiminin işi var. ben neden kendimi eve hapsettim. neden bu kadar asosyalim bilmiorum. insanların içine girmekten hoşlanmıyorum, kalabalık ortamlardan sıkılıyorum. bilmiorum. yalnızlığı hem seviyor hemde nefret ediyorum. nasıl bir çözüm yolu bulacağımı da bilmiorum... kafamda binlerce soru işareti, binlerce sıkıntı, çok fazla sorumlulukla beraber çöküverdim sandalyeye ve beynimdeki hayaletlerle başbaşa kaldım yine .......

2009-03-26T23:21:00.003+02:00

SOMNUS NEMORIS (DREAM OF THE WOOD)

LATIN:

Tellus dormit et liberi in diem faciunt numquam extinguunt ne expergisci possint.

Omnia dividit tragoedia coram amandum quae.

Et nocte perpetua ehem vel vera visione par oram videbo te mane tempu expergiscendi.

———-

ENGLISH:

Somnus Nemoris (Dream of the Wood)

The kingdom sleeps and children sacrify theirselves day by day until they extinguish, and they will never awake.

This tragedy destroys, in front of them, every beloved thing.

And in this never-ending night, Look there, the real vision on the edge; I will see you and the next morning the time will awake.

2009-02-05T22:39:00.003+02:00

Prelude to an end..

........

Loş ve küçük odamda yatağımda sessizce uzanıp, bir parça ışığın süzüldüğü tek pencereme bakıyorum. Çok ufak olsada bana dışarıyı gösteriyor. görünün sadece bir ışık süzmesi başka bişey değil. Rutubetten çatlamaya yüz tutmuş duvardaki saat bana yeni bir günün başladığını söylüyor. halbuki benim için önceki gün daha bitmemişti. Kızarmış ve yanmakta olan gözlerle tekrar gözlerimi pencereye çeviriyorum. aylardır temizlenmemiş kirli camlarından bişeyler görmek istiyordum ama hiç bi değişiklik yok. Büyük değişiklikler uzun zaman ister diyorum kendi kendime. Bitmekte olan gecenin soğukluğuyla dolmuş odamın yalnızlığı bir anda ürpertiyor beni. yorganı birden kafama kadar çekiyorum. Karanlık. Soluk almakta zorlanıyorum. Tekrar kafamı dışarı çıkarıyorum. Büyük değişiklikler uzun zaman ister. Kalkmak istiyorum. Yataktan yavaşça doğrulurken, yatağımın gıcırtısı bir anda yankılanıveriyor odamda. çıplak ayaklarımı yataktan sarkıttığımda birden bire bir soğukluk doluyor içime. Dün gece çıkarıp kenara attığım yün çoraplarımı giyiveriyorum hızlıca. Ayağa kalkıp bi iki adım atıp bana sıcaklık veren tek şey olan sobamın yanına doğru ilerliyorum. Yılların ve rutubetin çürütmeye çalıştığı ahşap sanki parçalanıp gidecekmiş gibi haykırıyor ayaklarımın altında. kibar olmaya çalışıyorum. Sönmüş sobamın içine bikaç parça odun atıp bir kibritle tutuşturuyorum. Hemen yandaki su kabını alıp yüzümü yıkıyorum. buz kesilen yüzümü bir müddet havluyla kapatıp, kendi sıcak soluğumla ısıtmaya çalışıyorum. Çatırdamaya başlayan sobamın üstüne kaynaması için çayımı koyuyorum. eskimiş koltuğumdan hırkamı alıp giyiyorum üstüme. Odayı dolduran, yanmaya başlamış sobanın kokusunu içime çekerek masamın başına oturuyorum. masam ve sandalyemde en az odam kadar eski. Loş odamda bana biraz da olsa aydınlık verecek olan masa lambamı yakıyorum. Masam yarım kelimelerle, yarım cümlelerle, yarım duygularla dolu, tamamlanmayı bekleyen.... elime kalemi alıyorum ve yazmaya başlıyorum. parmaklarım halen soğuk. kalemi kavramakta zorluk çekiyorum. Odanın soğukluğu halen bedenime hakim. yerimden doğrulup çıtırdayan sobanın başına dönüyorum. ellerimi yardım istercesine sobaya doğru uzatıyorum. karşılıksız kalmıyor. parmaklarım ve vücudum ısınmaya başlıyor. sol tarafımda duran odamın tek penceresine dönüp içeriye sızan ışığın arasından dışarıyı izlemeye çalışıyorum. Bedenim yavaş yavaş ısınırken, yeni başlayan güne hoş geldin diyorum...

2009-01-10T21:33:00.005+02:00

Yalnız dünyam...

iyiyidim ben yalnız dünyamda. kendi kendime söyler kendi kendime cevap verirdim. kimseyi görmezdim. zaten görmeyede ihtiyacım yoktu. Müziklerim çalardı duvarlarımda, yankılnırdı yüzbin defa. koştururdum kocaman up uzun koridorlarında, kendi halimde. yankılar arasında çıkardım uçsuz bucaksız bahçesine. yukarda güneş bana bakardı. kocamandı.. sanki beni sonsuza kadar aydınlatmaya yetecek gibi. Herşey sonsuz bir düzen ve ahenk içindeydi. Hafiften eser rüzgar her seferinde kulaklarıma bir şeyler fısıldardı. içim ürperirdi her seferinde. o çukulata kokusu hiç eksik olmazdı mutfağından. ne güzel yemekler yapardım, kendi halimde..

Bir gün kötü sesler yankılandı koridorlarımda. Sesler şarkı gibi değildi. Koştum hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiren koridorlarımda ve çıktım dışarıya. Güneş yoktu. saklanmıştı. Yıkmışlardı duvarlarımı toplarıyla, tanklarıyla. ezmişlerdi çimlerimi, yemyeşil çimlerimi. Yıkmışlardı ağaçlarımı. Rüzgar buz gibi esiyordu. Dağıtmışlardı bir anda dünyamı, ne o çikolata kokan mutfağım, nede binlerce kez şarkıların yankılandığı koridorlarım kalmıştı. Yalnızdım artık. artık. tamamen yalnız. Artık bana ait bi dünya da kalmamıştı. Dünyama saldıran askerlerin arasından yavaşça, ite kaka çıkıyordum dünyamdan, ama nereye??

2009-01-05T16:44:00.004+02:00

Ne yaptığınızın farkındamısınız??

Vakit Gazetesi’ne…

Haberciliğin Yansızlık, Duyarlılık ve Etiklik ilkelerini, her şeye rağmen gazeteci kimliğiniz olduğunu düşünerek size öğretmek niyetinde ve zahmetinde değildik fakat gazetenizde yapılan haberler ve habere dayalı akla, mantığa ve vicdana sığmayan yorumlara gazeteci olamasak bile başta “İnsan” oluşumuzdan kaynaklı bir içgüdüyle tepkisiz kalamadık ve bu ilkeleri size büyük bir şiddetle hatırlatmaya karar verdik.

Ankara’da doğalgaz yüzünden ölen yedi genç ile ilgili “İsrail’in Gazze’ye yönelik katliamına rağmen yılbaşını kutlayan duyarsız çevreler, çeşitli rezaletlerin yanı sıra facialara da sebep oldu” ile başlayıp devam eden haber metninizin hangi habercilik anlayışı, ilkesi ve duyarlılığı ile yazıldığını merak ediyoruz. Yaşları 19 ile 23 arasında değişen, hayatlarının baharında yedi gencin doğalgazdan zehirlenerek ölmelerini, alkole, uyuşturucuya, ahlaksızlığa, Filistin’e bağlamanız akıl alır bir şey değil ve hiçbir şekilde dine ya da insanlığa sığmıyor.

Kimse Filistin’de çocuklar ölüyor diye sevinmiyor. Hiç kimse Kuran kursu yıkılıp da altında can veren çocuklara sevinmiyor. Kimse depremde ölen binlerce cana sevinmiyor. Yılbaşı kutlaması ya da değil, alkollü ya da değil, hatta inançsız ya da değil, hiç kimse böyle bir ölümü hak etmez. Dindar geçinen bir gazetenin, inandığı din uğruna bunu söyleyebilmesini beklerdik. Ama siz yaptığınız haber ve yorumlarla, resmen “ölümü hak ettiler, kendi suçları” demeye getiriyorsunuz ve işin esas sorumlularının aranmasına engel oluyor, olaydaki ihmalin göz ardı edilmesine sebep oluyorsunuz.

Ne yaptığınızın farkında mısınız?

O çocukların kim olduğu ve ne yaptığı bilinmez. Önemli de değil, ölüm sebepleri bunlara bağlı değil çünkü. Doğalgaz sızıntısı sizi de uykunuzda yakalayabilir. Ne olursa olsun, ölüm “yaşasın, hak ettiler” denecek bir şey değildir. Bunu demek katillere icazet vermektir. Size göre alkol alan birinin, açık giyinen birinin, kızlı erkekli aynı evde bulunan birinin, bir katilden, bir tecavüzcüden daha ahlaksız olması ne kadar acı.

Sizi, acı bir olay sonucu vefat etmiş yedi genç arkasından geride kalan yakınlarını ve ailelerinin neler hissedebileceğini de düşünemeyerek her türlü akla, mantığa ve vicdana sığmayan yorum içerikli bu haber yüzünden ne çeşit tepkiler alabileceğiniz konusunda bir örnekle defalarca düşünmeye davet ediyor, yedi genç ve aileleri gıyabında şiddetle kınıyor ve bir an önce bir özür metni yayınlamanızı bekliyoruz. Özür dileyeceğinizi umuyoruz çünkü o ailelere bir özür borçlusunuz, bu ülkeye bir özür borçlusunuz.
Ölenlerin her ne olursa olsun, insan olduğunu hatırlamanız ve bu tip bir acıyı bir gün sizlerin de yaşamamanız dileğiyle… Dikkat edin, “yaşamamanız” diyoruz çünkü biz iyiyiz, biz insanız, biz kimse ölsün, evlat acısı yaşasın istemiyoruz!!!

Bir grup iyi “İNSAN”

2009-01-05T01:28:00.005+02:00

…okumuştum yazanları. çok tanıdık gelmişti bana. hatta sanki bendim. Okudukça daha da derinleşti. renkler bir anda sanki anlamlarını yitirmişti. Sanki gökyüzü artık parlak olmayacaktı. eller artık aynı anlamı taşımayacaktı. yağmur sankı daha gür yağmayacaktı.bir yaprak bile bu kadar solamaz. tekrar tekrar baktım ve hiç yabancı değildi. Hatta bendim, evet evet bendim. Sordum kendi kendime “Neden Şimdi??” zamanında hocamın “bilinç nedir” diye sorduğu soruya “insanın çevresinin ve kendisinin farkında olmasıdır” diye cevap vermiştim. Ama o zamanki anlamıyla şimdiki anlamı çok daha farklı benim benim için. Bilinç artık daha derin olmalı diyorum. Hatta “kendisinin” kısmını silesim geliyor bazen. Ellerimi kaldırıp avuçlarımın içine bakarken acaba diyorum? Eller ne çok şey anlatırmış diyorum kendime. Farketmesemde beni yansıtırmış. Ellerimi kapatıp tekrar yazmaya devam ederken kafam aslında burda değil. Kafam mavi sayfalarda….. Neden ben? Niçin şimdi? “Parisienne Moonlight ve gökyüzü”. müzik (!) akıp giderken bu yazdıklarım kimin için ne ifade edecek bunu sadece ben bilirim. Zaten başkasının da bişey bilmesi gerekmez. Hava karanlıktı ve soğuktu. Eller görünmüyordu. Neden anlamını kaybetti sanki herşey? Bu kadar üst üste gelmemeliydi. Pişmanlıklar fayda vermez, kararlardan dönülmez. Düşünceler hep ordadır ama her zaman yaşanmaz, yaşanamaz. Bir çok şey değişti kısa sürede. geç kalmışlık hissi, yapmak istediğini yapamamak ve bunun için pişman olmak, dövünmek kendi kendine, bilinmezlikler içerisinde artık daha anlamsız. kaybolan anlamlar içerisinde anlam aramak ….??

2008-12-10T23:29:00.004+02:00

"Sahil"

kumların üzerinde yürümek çok zor, her adımınızda daha da batıyormuş hissi veriyor, her adımda adımların bir kısmı geriye gidiyor. Tane tane düşen yağmur damlaları yüzüme değiyor. Üzerimde bi ağırlık ve yavaşça ilerliyorum. Karşıdan esen rüzgar bana her ne kadar gelme desede ben direniyorum, ilerliyorum. Kıyıya vuran dalgların sesi kulağımda çınlıyor. Uzaktaki yelkenliye ilişiyor gözlerim bi anda. dalgalarala beraber salına salına ilerliyor. kimbilir içinde ne hayatlar, ne hayaller, ne umutlar taşıyor?? Kimbilir?? gözlerimi kapatan saçlarım rüzgarla beraber aralanırken, yüzümde hafif bir gülümseyle beraber sona yaklaştığımı hissetmeye başlıyorum, 3 adım ilerdeki ölü ağaç kütüğünün önüne gelip oturuyorum, sırtımı ona yaslıyorum. her ne kadar ölü olsada halen bi inasanı dik tutacak kadar güçlü. Saçlarım halen savruluyor, rüzgar, karşısındakinin saçlarını aralamaya çalışan bi sevgili gibi saçlarımı ayırıyor. Her ne kadar "sen beni göremesen de ben seni görüyorum" dercesine. Gözlerimin içine baktığı halde, varlığını hissettiğim halde onu görememek... o bana dokunuyor ama ben ona dokunamıyorum. Gözlerimi kapatıp onu hissetmeye çalışırken dalgaların seside bana eşlik ediyor. Kıyıya her vuruşunda dalgalar bir müzik oluşturuyor kulaklarımda. Şu an hissettiğim şey, hiç bi zaman kelimelere dökemeyeceğim, benimle onun arasında olan eşsiz bir ritüel. "Nerdesin?" diyor ruhum. neden erkenden gittin? Kapalı gözlerimle daha iyi görüyorum artık. Ruhum bedenimden bir adım önde. Karmaşalardan uzakta, hafiflemiş ve hisseden, hemde herşeyi... bir anda ellerimde bir dokunuş, yüzümde bir sıcaklık hissediyorum. Nerden geldiği önemli değil ama yinede güzel, gözlerimi açmamla sanki herşey bir anda kayboluyor. Tüm o hafiflik, o harmoni, herşey. Zihnim bana oyun oynuyor. Sanki "bu kadar oyalandın yeter, kalk!" der gibi. Yerimden doğrulmaya çalışırken bir anda bir ağırlık ve olduğum yere yığılıp kalıyorum. hissettiğim tek şey kalbimdeki sızı. Neden şimdi?? Hiç bir uzvum tutmuyor, gözlerim kararırken gökyüzüne bakakalıyorum.Bu yaşa gelmiş bir insan için çok şey yaşadım ve yaşattım, iyi veya kötü artık bi önemi yok. Damlalar gökyüzünden inerken, yüzümün yaşlı çizgileri arasında süzülüp toprağa kavuşuyor. Kim veya ne olursam olayım ben düşüncelerimle vardım, düşüncelerimle var olmak isterim. Ölümlü vücudum burda yok olsada var olmak isterim. son bir nefes almaya çalışırken yıpranmış nasırlı elimi kaldırıyorum ve parmaklarıma bakıyorum. Yüzüğüm halen yerinde. Yıllar öncede beni aynı şekilde terk etmiş olsada belkide aynı şekilde ona kavuşuyorum. Bir damla daha düşüyor yere ama bu damla gökyüzünden değil.... kaldırdığım elimi son çırpınışlarını veren kalbimin üstüne götürüyorum. Dudaklarımdan son bir söz "teşekkür ederim". Gökyüzü artık karanlıktı.... Sonsuz huzura kavuşurken gözlerim yavaşça kapanıyor... Hoşgeldin sonsuz huzur......

2008-12-10T15:26:00.005+02:00

Ve büyük bir deprem oldu,

Güneş kıllı bir çuval gibi karardı

Ve ay kan gibi oldu....

Ve gökyüzünün yıldızları dünyaya düştü,

Güçlü bir rüzgarla sallandığında,

Ham incirlerini fırlatan bir incir ağacı gibi.

Ve gökyüzü ayrıldı, sarılan bir parşomen tomarı gibi,

Ve bütün dağlar ve adalar yerlerinden oynadı.

Ve dünyanın kralları, büyük adamlar, zenginler ve generaller,

Ve güçlüler ve her özgür adam,

Kendini mağaralara ve dağların kayalarının arkasına sakladı.

Ve dağlara ve kayalara dediler ki,

"üstümüze düşün... ve bizi tahtında oturan O'nun görüşünden saklayın"

"Ve kuzunun gazabından"

"Çünkü onun büyük gazap günü geldi!.. kim dayanabilecek?"

"Stalker" based on a book of "Strugatsky"

güzellik

2008-12-02T00:29:00.001+02:00

Newborn
Originally uploaded by mortonphotographic

bana bu güzelliği tarif edebilirmisiniz ??

2008-12-01T02:24:00.004+02:00

"Hemde diğer yarım gülümserken"

ve sanki herşey biranda yıkılmıştı, zihnimde kurduğum tüm o teoriler hiç bir anti-tez'e gerek duymadan çökmüştü.... ağlamak istiyorum ben, hem de hiç olmadığı kadar, bunu tam olarak yapsam sanki içimdeki tüm kötülük, tüm karamsarlık, o simsiyahlığıyla akıp gidecek içimden. ben ne yapmaya çalışıorum, niye böyleyim diye sormaktan da bıktım... Ağlamak tek çözüm olsada ağlayamamak insanı ne kadar yoruyor onu farkettim. Yanan masa lambasının altında bir anda geçmişe gitmek, kendini sorgulamak ve bir boşluğa düşmek.... çıkmaya çalıştıkça daha çok saplanmak, haykırmak ama kimsenin duyamacağı bir ses tonuyla, kendisi bile duyamadan batmak... haykırdıkça batmak, battıkça çıkamamak sanki bu, kimbilir nerdeyim, hangi zamanda, kimin için yada ne için varım. Karanlıktı etraf, ışık olsada. soğuk bir rüzgar hissediyorum bir anda, saçlarımı savuruyor, güneş te yok sanki, pes etmiş gibi. Başak tarlası sanki yok olmuş, uzaktaki ağacın boynu bükük. Yaklaştıkça uzaklaşıyor benden. Koskoca bir düzlüğün ortasında, tek başıma, soğuk rüzgar ve tepedeki bulutlarla başbaşa. birlikteliğimiz bir arkadaşlık gibi deil, bir zorunluluk sanki. Soğuk rüzgar esip geçerken, tepedeki bulutların yüzlerini de göremiyorum. Bana bakan bir yüz yok. kalakalmıştım bu boşluğun ortasında bir başıma ama sanki kimseyide istemiyordum, yüzümün diğer yarısı sanki, evet, sanki gülümsüyordu ??!!! başımı kaldırıp rüzgrarla salınan elbisemle beraber, soğuk ve bulutlu havanın altında, bomboş bir düzlüğün ortasında bomboşluğa doğru yürüyordum, hemde diğer yarım gülümserken !!!!

2008-11-19T21:29:00.004+02:00

Bazen her şey o kadar garip ve anlaşılmaz (aslında saçma) geliyor ki! ... sonra duruyorum daha önce içimin hiç bilmediğim bir kıyısında garip bir yokluk ve içime yeniden yaşamı sunan bir gülümseme beliriyor dudaklarımda.kendimi yeniden doğmuş hissettiğim an.. Yaşam sanki bambaşka yeni bir yokluğa kadar… Nerde olduğunu bilmediğim bir yerdeyim. Sadece uzun bir yürüyüşten sonra hissettiğim yorgunluk beni durduran. Gerçekten bu mu beni durduran… Herkese normal gelen bir sebep bulmaya çalışıyorum yine… Aslında beni durduran yanından geçerken gözüme takılan bir çalının iki ayrı dalı… Belki saçma ama sadece o dallar beni burada durduran… Ne kadar garip kökleri birbirinden bağımsız yerlerde ve uzak bir noktada birleşmişler… Biri yalnız diğeri ise ayakta kalamayacak kadar yorgun… Yalnız olan yorgun olan dala kanat olmuş ve onun düşmesine izin vermiyor adeta… Gözlerimi kapadım ve bir an seni düşündüm… Aslında yol boyu hep seni düşünmüşüm… İçimdeki yalnızlığı suskun bir şekilde yaşamaya çalışırken çıkmıştın karşıma. Yorgundum. Yaşamak ağır geliyordu… İçimdeki sesler susmuş, bütün renkler birbirine karışmıştı. Ruhum külçe gibi ağırlaşmış taşımakta zorlanıyordu bedenim… Bırakmıştım kendimi boşluğa… Dibe vurmayı beklerken seninle kesişmişti yolarımız ama alışkın değildim birinin beni tutmasına. Sıcacık şefkatle sarmasına. İçimdeki çocuğa dokunulmasına alışkın değildim. Gece gibi karanlık ve güneş gibi sıcaktın… Bir masaldı belki de bu... Kendi kurguladığım masallardan biri… Gerçeğe yakın düş gibi bir masal… Biriyle aynı sınırları paylaşmak korkuttu beni. Kaçmalıydım bunu yapmaya çalıştım da ama görüyorum ki senden kaçmaya çalışırken hep sana doğru yol alıyorum. Gözümü açtım insanlardan bu kadar uzakta dallara bakarken rüzgâr sıcak şefkatli elleriyle saçlarımı okşuyordu. Bense uçurumun kenarında içimde sen sona ve başa aynı uzaklıkta bir bilinmezin içindeyim.

Bu resmim için DENİZ 'e yazmış olduğu öyküden dolayı teşekkür ediyorum...

2008-11-19T03:58:00.004+02:00

"Awakening"

Soğuktu, lapa lapa yağan karın altında yüyürken o kalabalığın arasında duyabildiğim tek şey ezilen karın çıkardığı o ses, çığlık atarcasına.. istemezdi elbette o koca hoyrat gökyüzünden inerken bu kadar düşebileceğini. Umursamazlığımı kenara bırakıp girdim köprünün sonundaki uzun ve boş yola. Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktım ve içime derin bi nefes alıp kenara çekildim, bir anda içimi bi sıcaklık kapladı. Sanki içimde birşeyler hareket ediyordu. Hissediyorum. evet canlıydı. Elimi kalbime götürdüm, elimin altındaki şey, bana yıllarca ızdırap çektiren, soluğumu kesen şey bu sefer gerçekten canlıydı. Damarlarımda tüm sıcaklığı hissedebiliyordum. Ciğerlerime dolan o hava, sanki hiç bitmeyecek bi huzur veriyordu bana. İçten içe sorguladım kendimi o anda ve sordum kendime... Neden böyleyim, neden vazgeçmişliğin, umursamazlığın pençesinde kendimi tüketiyorum. Uyanmak istiyordum o an sanki çok derin bi uykudaymışım gibi. Hiç durmasını istemiyorum kalbimdeki heyecanın.... Birden dizlerimdeki bağ çözüldü ve yere düştüm. Demin bastığım kar beni kucaklamıştı, sarılmıştı bana, umursamazlığımı yüzüme vururcasına kucakladı beni. O an bende var olan "ben" duygusu artık daha başkaydı, "biz" olmuştu. artık karın çığlığını değil şarkısını duyuyordum. Bembeyaz gökyüzünden inerken herbiri ayrı bir mutluluk taşıyordu sanki. Avuçlarımı açtım ve tüm o mutluluğun avuçlarıma dolmasını istedim. Cömertti doğa, saygıyla eğildim bu cömertliği karşısında. Başka bir kişiydim sanki o andan itibaren, sanki yeniden doğmuştum. Ayağa kalktım. Artık daha farklı bakıyordum üzerinde yürüdüğüm kar tanelerine, gülümsüyorlardı bana. İlerledim ve bir bardak kahve aldım, bana kahveyi uzatan kişide mutluydu, üşümüştü ama mutluydu. Sanki bir karanlığın içinden çıkmış gibi bambaşka görüyordum artık, gözlerim açılmıştı.. Pişmanlıklarım geride kalmıştı, bu bir uyanış galiba, istediğim şeyse bunun sürekli olması. Tekrar uykuya dalmak istemiorum. Bu bembeyaz gökyüzünün altında istediğim tek şey bu beyazlığın sonsuza kadar sürmesi......

2008-11-12T23:58:00.004+02:00

“A moment in time”

Zaman avuçlarımın arasından kayıp giderken fark ettiğim şey kaybolanın sadece zaman olmadığı. Bana ait ne varsa her şey birer birer uzaklaşıyor benden. Elimi, ufuğa doğru uzanan tarlanın içindeki başaklar arasında gezdirirken, yaz güneşi elbiselerimi kavururken; bedenim aslında hiç olmadığı kadar soğuk. Aslında beni ısıtmaya çalışan güneş bile tezat içinde. Kendisi de gökyüzünde yapayalnız. Kuşlar ondan çok uzakta. Bulutlar bile ona yardım edemez, mevsimler dönse bile. Çünkü o hep uzakta. Arada aşılamayacak bi mesafe var. Bu mesafe sadece boşluk. İçimde var olan şey böyle bir boşluktan başka bişey değil. Dolması zor bir boşluk. Bu boşluk içime zehrini akıtırken “do you know you are not alone” diyor Anathema kulaklarıma. Bu soğukluk neden?? Nedir beni bu kadar insanlardan uzaklaştıran, nedir beni nefretle dolduran? Tek suçlu benmiyim? Oturuyorum tarlanın tepesindeki ağacın altına, bir anda o yalnız ağacın şefkatini hissediyorum. Gölgesiyle örtüyor üstümü. Biran bir huzur kaplıyor içimi. Her ne kadar yalnız olsamda bana yalnızlığımı hissettirmeyecek başka yalnızlarda var. Bir an dağılıyor beynimdeki hayaletler, uzaktan bana bakıyorlar. Yarattıkları şeye büyük bir dikkatle bakıyorlar ve bir anda beynime doluşuyorlar tekrardan. Bir anda binlerce ses, kulaklarımdaki uğultu, hiçbirşey duymuyorum. Ben korkularımın sonucu, amaçsızlığın parçası, yalnızlığın soğukluğu olmak istemiyorum. Uzaklaşıyorum ve tekrardan ufuğa doğru yöneliyorum. Güneş halen orda yalnız ama yinede bana yardım etmek istiyor. Sonunda farkediyorumki bu sonsuz tarlanın içinde aslında bir hiçim. Koskoca evrende ne varlığım hissedilir nede yokluğum… Umutlarım neye yarar yalnızsam, özlemlerim kimin umrunda? Bu duygu karmaşasının içinde yazdıklarım kimin umurunda. Bizler zamanın içinde sadece bir “an”ız.

We are just a moment in time,

A blink of an eye,

A dream for the blind,

Visions from a dying brain,

I hope you don't understand

“Shroud of False” by Anathema from the album “Alternative 4”

2008-11-05T00:33:00.008+02:00

Anathema'nın biografisini okurken yazar en altta anathemanın şarkılarından birinin sözleriyle bitirmiş ki ne tesadüftür ben de arka planda tam o şarkıyı dinliyordum. Çok hoşuma gitti. Demekki anathema tüm dinleyicilerinde aynı ruh halini ve melankoliyi yakalayabiliyor yada aynı melankoliye sahip insanlar Anathema dinliyor. Bu arada severek dinlediğim Anathema grubunun isminin ne anlama geldiğini de öğrendim. "Anathema" kelime olarak incil'de "Lanetlenmiş" kelimesinin karşılığı. Blogumun başlığındaki "Nefretim, lanetim ve ben" kelimelerini de Anathema nın anlamını daha önceden bilmediğim halde yazmam, Anathema dinlemenin insanda nasıl bi ruh haline sebep olduğunun en önemli göstergesi. Bizlere yansıtmak istedikleri duygu tam olarak yerine ulaşıyor... Kimileri diyebilir bize neden dinleyipte bu ruh haline kapılıyosun? Bu aslında bir anlamda kendinden ve insanlardan kaçış. İnsanların sanal gerçekliliğinden yada ikiyüzlülüğünden kaçış. Var olan benim ve benim varlığım, varlığım bedenim değil sadece düşüncelerim. Mutlumuyum?? Tam olarak değil ama ben kendi dünyamdan memnunum. Rahmetli Barış Manço'nun dediği gibi "Bir ben varki benim içimde o benden öte senden ziyade"

Flying

"And it feels like i'm flying above you
dream that i'm dying to find the truth
seems like your trying to bring me down

back down to earth back down to earth ..."

2008-11-03T23:20:00.002+02:00

Originally uploaded by hello, minty

Bu resme bakmak bile beni yalnız dünyamdan alıp mutluluğa ve huzura götürüyor... sadece bir parça huzur...

2008-11-03T13:42:00.007+02:00

A NATURAL DISASTER by ANATHEMA

Bir Anathema hayranı olarak bu albumude beğenerek dinliyorum. Herkesin de dinlemesini isterim. Bu albumdeki şarkıları dinlerken bambaşka yerlere gidiyorum bambaşka hayallere dalıyorum. Albumun kapağını anlatmak için bile sözler yetersiz kalıyor....

2008-10-30T23:58:00.004+02:00

Bomboşluk kaplamış içimi ne yapsam boş. Ruhum karanlık. Ne bir ışık ne bir umut. Yalnızlık içimde bir sızı, ruhumu kemiren bir fare, beni benden uzaklaştıran bir hain. Umutlar yitirilmiş, amaçlar belirsiz. Sessizlik bozuyor içimdeki sonsuz gürültüyü, kaplıyor içimi bir anda. Kulaklarım artık işitmek istemior. Ne beni nede sessizliği duymak istiyor. Kapanıyor kalbimdeki kapı, kapıda bekleyen yalnızlık, sonsuza kadar kapatacak çelikten sürgülerle hayallerimi, amaçlarımı, mutluluklarımı ve mutsuzluklarımı. Bekliyorum birilerini, uzatsın elini ve uyandırsın beni bu sonsuz kabustan.....

2008-10-30T21:31:00.004+02:00

Hayatı Tersten Yaşamak....

Cami'de uyaniyorsunuz. Bir tahta sandik icersinde,
herkes karsinizda Saf durmus, iyiliginize dua ediyor ve tum haklar helal
edilmis
vaziyette.

Tabuttan dogruluyorsunuz,yasli, olgun ve agirbasli olarak.
Herkes etrafinizda, buyuk bİr itibar,iltifatlar,
cocuklar torunlar Hepsi hazir. Arabaniza kurulup evinize gidiyorsunuz.

Dogar dogmaz devlet size maas bagliyor, aylik veya uc
ayda bir
maasinizi
aliyorsunuz. Ne guzel, hazir maas,hazir ev... Altmisli
yaslara kadar hersey garanti, huzur icinde yasiyorsunuz. Sagliginiz
gittikce
duzeliyor
Kaslar gucleniyor, kuvvetleniyorsunuz.

Bir gun calismak istiyorsunuz ve ise ilk basladiginiz
gun size
hosgeldin
hediyesi olarak bir plaket ve altin kol saati veriyor
patronunuz.. Ve Genel Mudurluk veya bunun gibi yuksek bir makamdan
tecrubeli bir İnsan olarak ise basliyorsunuz. Herkes karsinizda elpence
divan.. .

Vucudunuzda da bazi hosa giden hareketler de basliyor
Gittikce
zayifliyor
forma giriyorsunuz Diger hormonal Aktiviteler artiyor,
fevkalade..... Aman ne guzel gunler basliyor...

Derken birgun patron size artik Universiteye gitsen
daha iyi olur
diyor.
Bu arada Babaniz ortaya cikmis, "fazla calistin" diyor
"artik eve don,
isi
birak, okumaya basla, harciligin benden olsun..." Keyfe
bakar
misiniz
? Okudugunuz dersler gittikce kolaylasiyor Ekmek elden
su golden bir donem basliyor. Partiler, Diskotekler, Kizlarin sayisi
artiyor.

Derken Anne ve Babaniz sizi goturup getirmeye basliyor,
araba Kullanma derdi de yok artik... Gunun birinde sizi okuldan da
aliyorlar,
"evde otur,
Keyfine bak, oyuncaklarinla oyna" diyorlar...
Mamaniz agziniza veriliyor, zaman zaman altinizi bile
temizliyorlar,
hatta
bu durum
aliskanlik yaratiyor ve hic tuvalet kullanmamaya
basliyorsunuz.

Derken Anneniz bir gun size sut verme kararini aliyor
ve baska bir Keyifli donem basliyor. Mama artik her yerde, her an ve en
taze seklinde hazir.

Bir gun karanlik, ilik ve sicak bir ortama giriyorsunuz.
Beslenmek icin agzinizi acmaya dahi gerek yok, bir
kordondan besleniyor sicacik yumusacik gurultu ve patirsiz bir ortamda
yasiyorsunuz.
Kuculuyor, kuculuyor, ufacik bir hucre halini aliyorsunuz.
Ve gunun birinde bir sevişmeyle
hayatiniz bitiyor....

ALINTIDIR

2008-10-30T01:25:00.005+02:00

Bardaktan boşalırcasına yağmak....

Nedendir bilmiyorum ama sendeki bu güzelliği ve bu ahengi başka hiçbirşeyde bulamıorum. sen ki kazınmışsın beynime, işlenmişsin ruhuma. Rengindeki solukluk sanki bende huzur buluyor, dolduruyorum içimi o serin, toprak kokan teninle. uzatıyorum elimi ama sen sanki elimi tutmak istemezmiş gibi elime dokunup kaçıyorsun. Bilmiyorsunki ben tüm benliğimle, tüm bedenimle sana zaten içten içe sarılmışım. Ben zaten sende içten içe varım, sen bende olmak istemesende......

2008-10-28T16:05:00.003+02:00

Yağmurun güzelliği başka hiçbirşeyde yok. İçimi temizlercesine huzur içinde yağıyor. Yağdıkça sanki biraz daha temizliyor ruhumu. Benim gibi kimbilir kaç insana hayat vermiş, kimbilir kaç insana ölümden sonra yuva olmuş bu toprağı besliyor ve diyor ki ona "daha çok işin var". ılık ılık suratıma çarpıyor yağan yağmur damlaları. Esen hafif serinlik burnumun ucunda hemen hissediliyor, hafiften kızarmış. Kulağımdaki kulaklığı çıkarıyorum ve oluşan harmoniyi dinliyorum. Sanki hepsi bir ağızdan şarkı söylüyor gibi. evrensel, dünyanın heryerinde aynı anlama geliyor. Dinliyorum sesleri kısılanakadar. hiç yorulmuyorlar.... istiyorum ki hiç bitmesin bu şarkı. hep çalsın sonsuza kadar. Huzur dolsun içim ölene kadar. Biliyorum ki bana başka hiçbirşey bu kadar huzur vermiyor. Mutlulukla ayrılıyorum oradan ve dönüyorum sıcak odama. elbette tekrar buluşacaz. ne sen bensiz olabilirsin nede ben sensiz olabilirm. uzun sürmicek bu ayrılık. kulaklığımı tekrar takıyorum ve düşündüğüm tek şey içime dolan sonsuz mutluluğun ne zamana kadar süreceği.....

2008-10-28T15:07:00.003+02:00

Arkaplanda Anathema’dan “one last goodbye” şarkısını dinlerken birşeyler yazmak geçti içimnden. Üzerimde nöbet çıkışı biraz uyumuş ama dinlememiş bir doktor haleti ruhiyesi var. Gözlerim hala ağır, kafamdaki soru işaretleri hep orda, bedenim yorgun. Ruhumun diğer parçasıda bu şarkıya eşlik ediyor -“you took my heart away” –. Hayatımdaki belirsizlikler de herzaman olduğu gibi devam ediyor ve “and i still feel the pain” diyor anathema sanki beni anlatırcasına ve ekliyor “and somehow i knew you could never stay”. Öyle içten söylüyorki sanki bu sözleri ben yaşıyorum –belkide yaşıyorum"-. Umutlarım var geleceğe dair. Elbette bitmedim. Burdayım. Bekliyorum beni bekleyen geleceği başım dik bi şekilde. Ama filmlerdeki gibi sert bi rüzgara karşı dik durursunuzda o sizlerden bişeyler koparır ya, benden de koptu bir sürü parça savruldu uzaklara, kimbilir nerdeler. Zaman benden birşeyler kopardıkça ben ona inat yeniliyorum kendini. Elbette zor günler bitecek ve ben yolun sonundaki ışığa daha mutlu bi insan olarak geçmişimdeki pişmanlıları düşünmeden varacağım. Ve cümlelerimi bitiriken Anathema’nın dediği gibi “and i still wonder…”

2006-06-26T18:40:00.000+03:00

"İşime arap verip biraz yüz kızartıcı bir merakı tatmin etmek için ölüm vadisine gittim. Ölüm, orağını çalılara bırakmış, ateş de özenle tarladan hasadını kaldırmıştı...Ölü bedenler yarı yarıya küllere gömülmüş yatıyorlardı. Bazılarında ani gelen bir kurşunun neden olduğu sevimsiz gevşeklik sezilirken büyük çoğunluğunun duruşu işkenceci alevlerin verdiği acıyı anlatıyordu. Giysilerinin bir kısmı, saç ve sakallarının ise tamamı yanmıştı. Yağmur tırnaklarını kurtarmak için çok geç kalmıştı. Kimileri normalin iki katı şişmiş, kimileriyse bir vitrin mankeni kadar büzüşmüştü. Ateşe maruz kalma derecelerine göre, yüzleri ya davul gibi kararıp şişmiş yada sararıp çökmüştü.

Ellerini pençeye dönüştüren kasılmalar, çehrelerini korkunç gülümsemeyle lanetlemişti. Berbat!"

Ambrose BIERCE, Shiloh'da Gördüklerim

2006-06-24T15:00:00.000+03:00

Bazen bu hayat beni öyle sıkıyorki; bu hayatı, bu evi, herşeyi bırakıp sadece kendi sessizliğimi dinleyebileceğim bi yere gitmek istiyorum. Şu an bu yazdıklarımıda o ruh hali içerisinde yazıyorum. Hayat bana o kadar ters ki, yaptığım her işte bir terslik çıkarıveriyor bana. Gerçekten çok şanssız olduğumu yavaş yavaş anlıyorum ve bu yüzdende çok kızgınım. Beynim bulanık, ayaklarım güçsüz ve bana nereye gideceksin dur artık diyor. Şurda hayatımın en güzel yıllarını yaşamak varken neden en zor yıllarımı yaşıyorum anlayamıyorum. Omuzlarımda dünyanın yükü, sanki dünyayı omuzlarında taşıyan Atlas değil de benim. Bazen Aries in ordusuna katılıp bu acımasız dünyada bir acımasızda ben mi olsam diyorum. Göz kapaklarım o kadar ağır ki sanki yıllarca uyusam yorgunluğum hiç geçmeyecek. Belki hayat benimle barışana kadar ben kendimle barışsam daha iyi olacak ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum....

Bu satırları Emre Aydın'ın çok sevdiğim bir şarkısından sözlerle bitirmek istiyorum:
"Sil gözünün yalnızlıklarını, o an fısılda duvarlara adımı, bin bıçak var sırtımda, biniyle de adaşsın, herbiri hayran sana..."

2006-06-18T19:56:00.000+03:00

Yaşamak mutluluktan yavaş yavaş uzaklaşmaktır. Bizi mutluluğa bağlayan tek şey anılarımızla olan o acı verici bağdır..

2006-06-18T19:53:00.000+03:00

Saniyenin binde biri, 1 mm kadar bi uzaklık, ölüm bukadar yakın aslında, bazen tek bir adım atıp ölümün ne olduğunu görmek için tuhaf bir arzu duyuyor insan. Ölmek aslında o kadar kolayki...

2006-06-18T19:50:00.000+03:00

Hafıza sürekli hayallerimizin ve fantezilerimizin istilasına uğruyor, sonunda bi bakarız yalanlarımızı gerçek yapmışız....